آخرين مطالب

رؤیای بیداری مقالات

رؤیای بیداری

  بزرگنمايي:

پیام فارس - شیراز- پشت حرف‌ها و خاطرات داستان‌هایی است هریک شبیه به هم و با یکدیگر متفاوت‌، چهره‌هایی است نقاب به خاک کشیده که می‌روند بدون تعلق تا از حرم دفاع کنند، برای آنکه آتش بی‌امان جنگ به خاکشان نرسد، برای آنکه معتقدند روزگار روشنایی نزدیک است، با گذشت از زندگی با رؤیای بیداری.
سیزدهم فروردین دو سال پیش،‌جمعه بود. آن روز ابوذر به خانه زنگ زد، پای تلفن به بچه‌ها قول داد که اگر خدا خواست و برگشت، آن‌ها را به یک تفریح جانانه ببرد.
آن روز صبح غسل کرده بود و تمام‌ وقت ذکر می‌گفت. داعش به خان‌ طومان حمله کرده بود، حمله سنگین بود و برای آنکه بتوانند دشمن را پس برانند، تصمیم گرفتند از دوطرف به آن‌ها حمله کنند. فرمانده به ابوذر گفت در سنگر بماند و او با دیگر مدافعان حرم جلو می‌روند. دل در دل ابوذر نبود، چطور فرمانده و همرزمانش را تنها می‌گذاشت؟ طولی نکشید که تصمیم گرفت برود.
وقتی به فرمانده رسید، آن‌ها توانسته بودند تعداد زیادی از تکفیری‌ها را به هلاکت برسانند، با دیدن ابوذر فرمانده اسلحه کلاش او را می‌گیرد و به او تیربار می‌دهد، سخت مشغول راندن دشمن بودند که دست ابوذر مجروح شد، در همین حین فرمانده دستور بازگشت به مقر را می‌دهد.
ابوذر رفت؛ اما در راه بازگشت خمپاره‌ای در کنارش منفجر شد، همرزمانش او را از چفیه‌اش شناختند، از پلاکش. ترکش‌ها تنش را تکه‌تکه کرده بودند؛ اما قلبش را، روحش را؟ هیچ‌کس باور نمی‌کند که ابوذر رفته باشد و نباشد و دیگر صدایش در خانه و وقت بازی با سه پسر قد و نیم‌قدش به گوش نرسد.
ابوذر، دو برادر و یک خواهر داشت. پدرش جانباز جنگ بود و در سال 68 از دنیا رفت. آن زمان ابوذر تنها هشت سال داشت و دو برادرش سلمان و احسان هفت‌ساله و پنج‌ساله بودند. ابوذر و سلمان بعضی وقت‌ها برای کمک به مادرشان چغندر قند‌های مردم را برای ارسال به کارخانه تمیز می‌کردند، بعد‌ها ابوذر که دبیرستانی شد، درس و مدرسه را رها کرد و آرماتوربند شد، شده بود استاد این کار و از همین راه کسب درآمد می‌کرد. در صحرارود فسا مغازه داشت و دستش به دهانش می‌رسید.
قصه ابوذر با یک رؤیا معنای دیگری می‌یابد، رؤیایی در کربلا، در روزهای خدمتش در موکب علی‌بن موسی‌الرضا (ع)، پیامبر (ص) آمده بود، در باغی سرسبز و زیبا، در دستش شربتی بود که به ابوذر نوشاند.
خواب بود، رؤیا یا تجسم بیداری؟ این را تنها ابوذر دانست و درک کرد.
سه کودک قد و نیم قد داشت و بسیجی بود، رفتنش دشوار بود؛ اما بعد از این الهام، چنان شیفته شد که میخواست از کربلا به شام برود. آخر رسول خدا به او بشارت داده بود، نشانه از این واضح تر؟
نشانه‌ها، تنها آن روز نبود که سرنوشت را به او نشان می‌دادند، از ده سال پیش، وقتی راه خودسازی را آغاز کرد، خود را به او نشان می‌دادند.
سلمان می‌گفت: ده سال با آیت‌الله حیدری فسایی، استادش در قم مشق خودسازی می‌کرد و به گفته مرادش، هر بار پانصد قدم از آنچه باید می‌بود، جلو‌تر رفته بود.
عشق که گام و قدم نمی‌شناسد، بال و پر می‌دهد و آدمی را می‌برد به اوج. همین بود که دلبستگی نداشت.
مسلم از نماز‌های بگاه و بی‌گاه ابوذر یاد می‌کند، از آن هنگام که برای رفتن به مسجد از خادم کلیدی خواسته بود و خادم مسجد از آن روز انگشتری ابوذر را به‌رسم هدیه می‌پذیرد و تا امروز که سه سال از شهادتش می‌گذرد آن را به یاد از شهید از دست در نمی‌آورد.
مادرش می‌گوید: ابوذر تعلقی نداشت، من او را به بانویم زینب (س) سپردم، من با دست‌های خودم او را بدرقه کردم، پسری را که به رهبرش عشق داشت و دلداده امامش بود.
این زن صبور ادامه می‌دهد: ابوذر می‌گفت مدافع حرم نامی است که ما گذاشته‌ایم وگرنه مدافع حریم اهل بیت را چه نیازی به من و امثال من؟ اهل بیت بر ما منت گذاشته‌اند که با دفاع از حرم خودمان را بسنجیم و بسازیم.
مادر از دوستان پسرش می‌گوید که همراه با ابوذر به گلزار شهدای گمنام می‌رفتند، آنجا شهید برایشان خطبه همام نهج‌البلاغه را تفسیر می‌کرد و یک ماه پیش از اعزامش وقتی پیکر نخستین شهید صحرارود، شهید عبدالله قربانی را به روستا آوردند، به مزار پایین دست شهید اشاره کرد و روی خاک نوشت، پیکرم را اینجا دفن کنید که کردند، در جوار همین شهید، همین رفیق، همین الگو.
 




نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

آفت هایی که گریبانگیر بلوطستان شدند/ تلاش منابع طبیعی برای حفاظت

درنگی در دادگاه متهمان آمیختن خاک و گندم در شیراز

فرهنگسرای رسانه شیراز، یک نام و دیگر هیچ

فرهنگ در اولویت باشد

متخصصان زبان و ادبیات فارسی را دریابید

بازماندگی از تحصیل و زباله گردی

جشن‌های غیرایرانی در سبد خانوار ایرانی

چرا 40 سال مرگ بر آمریکا

آنچه باید در مورد قطره آهن و اطفال بدانیم

قیمت رها شده است؛ نظارت نیز

چکش‌کاری آموزش‌وپرورش برای تقویت حقوق معلمان

خسروشیرین، نگین گردشگری روستایی در شمال فارس

فراموشی و خود فراموشی

فرار رو به جلو

گره کور متروی شیراز در زندگی همسایگان

وقتی خیابان‌ها کودکی را می‌بلعند

خزان کاغذی

سلامتی در دوران سالمندی با تغذیه مناسب

گشتی در خیابان زند شیراز/ سرگردانی میان دلار آبی و سفید

تا کی

کلوخ‌پز؛ شروع پاییز اقلیدی‌ها

بازچرخانی آب طرحی برای سازگاری با کم آبی در فارس است

از کوروش چه می دانیم

قوطی برخی عطاری ها همه چیز دارد بجز سلامتی

فقر مطالعات فرهنگی و اجتماعی درباره عشایر فارس

این سگان، راه سلامت بسته اند

داغ خشکسالی بعلاوه تبرسودجویی، می دهد زغال

فارس در پاسداشت بهمن بیگی عقب افتاد

شیرازی ها تلخ وشیرین هنرهفتم را یادآوری کردند/صفای سینما در گذشته

استاندارد نسبی مدارس

معلمان مدارس غیردولتی و تضییع حقوق

چالش بی‌تحرکی در زنان کارمند

چند می گیری تصادف کنی

به جای دارو

آیا آبی از انرژی خورشیدی گرم می شود

رسانه گردشگری

بازار قیصریه لار، نماد مقاومت در برابر قهر طبیعت

فرزندت کجاست

همنشینی تاریخ و کباب بی بی خانم گل در موزه ای خود ساخته

فرهنگ و خیابان

بود و نبود رسانه ها

دکه های خالی از مطبوعات، انباشته از تنقلات

گران ترین اعتیاد همراه

یخچال، دلوچه دوز کازرونی را دلسرد نکرده است

مردم چه می خواهند

چالش های جهانی شدن اصیل ترین بافت تاریخی خاورمیانه

دیده بان جوان خدا را دید

تالاب های فارس نه جان دارند و نه اعتبار

رؤیای بیداری

آب هست، اعتبار نیست