پایگاه خبری تحلیلی پیام فارس

آخرين مطالب

تا کی مقالات

تا کی

  بزرگنمايي:

پیام فارس - روزنامه عصرمردم چاپ شیراز سه شنبه در شماره 6453 یادداشتی با عنوان "تا کی ؟! " منتشر کرده و از مشمولان قانون منع بکارگیری بازنشستگان در مناصب مدیریتی ارشد دستگاه ها و نهادها خواسته است که به دنبال "استثنا شدن از اجرای این قانون" نباشند.
در این یادداشت به قلم اسماعیل عسلی آمده است: با اجرایی شدن طرح عدم بکارگیری بازنشستگان ظرف دو ماه آینده شاهد منها شدن چندین هزار بازنشسته که بعضاً مدعی، سهم‌خواه، صاحب نفوذ، تازه به دوران رسیده و رانت‌باز هستند خواهیم بود. هر چند نمی‌توان منکر وجود بازنشستگانی شد که بهره‌گیری از تجارب، دانش و دنیا دیده‌گی آنها عامل اصلی تداوم حضورشان در مناصب اداری بوده است. به هر تقدیر افزوده شدن مجموعه‌ای به خیل بازنشستگان که برخی از آنها اهل لابیگری و ارتباط با افراد فعال در دایره‌ی قدرت هستند می‌تواند تأثیرات زیادی بر کیفیت کانون‌های بازنشستگی از یک سو و ترکیب تشکل‌های مردم‌نهاد از سوی دیگر داشته باشد. اگر چه برخی از این بازنشستگان ممکن است با توجه به پشتگرمی اداری و ذخایر و اندوخته‌های مادی که دارند به تأسیس شرکت و بانک، راه‌اندازی گروه‌های فعال اجتماعی، انتشار روزنامه و مجله و همچنین تجارت خارجی، خاطره‌نویسی و سیر و سیاحت روی بیاورند.
خیلی کم اتفاق می‌افتد که رؤسای وزارتخانه‌ها و ادارات و سازمان‌ها از نیروهای با تجربه‌ی بازنشسته برای تشکیل اتاق فکر و تقویت بدنه‌ی کارشناسی حوزه‌ی کاری خود استفاده کنند چرا که اولاً اغلب رؤسا تداوم شیوه‌های نهادینه شده را به دلایل قابل قبول و بعضاً غیرمنطقی برنمی‌تابند و ثانیاً بهره‌گیری از چنین پتانسیلی در گرو برنامه‌ریزی دقیق و حساب شده و تعهد به حرف‌شنوی از اتاق‌های فکر است که در فرهنگ اداری و سازمانی ما جایگاه درخور اعتنایی ندارد و بیشتر به یک شعار شباهت دارد تا این که بخواهد در عمل محقق شود.
بی‌گمان بخشی از نیروهای بازنشسته ممکن است با برخورداری از امکان حضور بیشتر در محافل و مجالس و مساجد به عضویت شوراهای محلی درآیند، بخشی از آنها در راستای رد مظالم و پاکسازی اموال و دارایی‌های خود به مقتضای سن و سال به فعالیت‌های خیرخواهانه روی خوش نشان بدهند و یا این که از اعتبار و آبروی خود برای جلب نظر متمولین به منظور ترغیب آنها به ساخت مدرسه و درمانگاه و بوستان و ورزشگاه مایه بگذارند. هر چه هست بازنشسته‌ای که بیش از 30 سال به فعالیت اداری و امر و نهی و رتق و فتق امور خو گرفته و زندگی و هزینه‌های سرسام‌آور خانواده‌ی خود را نیز با درآمدها و چالش‌های ناشی از فعالیت شبانه ‌روزی وفق داده نمی‌تواند ناگهان خانه‌نشین شود و دست از کار بکشد. ضمن این که برخی از این بازنشستگان که با شفاف‌سازی میانه‌ای ندارند و احتمال می‌دهند که با تغییر فضا ممکن است به رد پای آنها در برخی از نابسامانی‌ها و چپاول‌ها اشاره شود ترجیح می‌دهند که کج‌دار و مریز همچنان رابطه‌ی نیم‌بندی با اداره و سازمان متبوع خود داشته باشند یا حداقل از این امکان برخوردار باشند که بتوانند جانشین خود را انتخاب کنند و کماکان به سهم‌خواهی ادامه دهند!
برخی از بازنشستگان که با درستکاری روزگار گذارانده‌اند هیچ مقاومتی در برابر تغییرات و جابجایی‌های قانونی نمی‌کنند و اگر واقعاً خدمتگزار مردم باشند بدون کوچکترین چشمداشت و دخالت و حق امضایی که برای آنها نان و آبی به دنبال داشته باشد محترمانه به افتخار بازنشستگی نایل می‌آیند و پس از آن نیز به دلیل حسن شهرت و امانتداری خواهان زیادی دارند و می‌توانند در شرکت‌های خصوصی، بازار و تشکل‌های مردم‌نهاد و بانک‌های خصوصی فعالیت کنند.
برخی از افراد مسن که صاحب پست و مقام هستند طوری چهاردستی به میز و صندلی چسبیده‌اند که گویی در این مملکت قحط‌الرجال است که اگر واقعاً هم چنین باشد همین افرادی که به دیگران میدان نداده‌اند مقصر هستند. در حالی که اینگونه نیست زیرا خیلی از این افراد پست و مقام خود را مدیون رانت و خویشاوندی و آویزان شدن به این گروه و آن حرف هستند و مدارک تحصیلی هم برای خود دست و پا کرده‌اند تناسبی با دیدگاه‌ها و کارایی‌شان ندارد.
بگذریم. بی‌گمان هر انسانی پس از قدم گذاشتن به سن بالا هم از لحاظ روحی و هم جسمی و حافظه دچار کاستی و ضعف می‌شود به طوری که اگر بخواهد همچنان به کار و فعالیت ادامه دهد فتور و سستی و شیوه‌های تکراری را ادامه می‌دهد و چون درکی از نیازهای زمانه و تغییرات ناگزیر ندارد جامعه را عقب نگه می‌دارد. در حالی که تمامی مدعیان خدمتگزاری به مردم باید تابع قانون بازنشستگی باشند و خود را در معرض نظر و انتخاب مردم قرار دهند و از طریق نظرسنجی به مطالبات جدید مردم پی ببرند و خود را پشت حصار استثناء پنهان نکنند و اجازه دهند که قانون مصوب مجلس در مورد آنها نیز اجرایی شود و نیروهای باسواد ، جوان و شایسته و برخوردار از دانش روز و آشنا به استانداردهای بین‌المللی جای آنها را بگیرند و روز رفتن را جدی بگیرند. چه بسا یکی از سوالاتی که نکیر و منکر از آنها بپرسند این باشد که تا کی می‌خواستی پشت صندلی بنشینی تا کی؟
منبع: روزنامه عصرمردم
6113/ 2027





نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

بهترین جواب به آمریکا

شهرهای بی‌دفاع

پیامی که در سیل شیراز امیدبخش شد

نارسایی

مدرسه های سعدی، سیل را شکستند

ای کاش

سیل و یادآوری اهمیت سواد رسانه ای

می خنداند اما نمی خندد

چرا خرم دره جهنّم دره شد

آنچه را که نباید فراموش کنیم

موج اندوه و شکوه مهربانی در سیل شیراز

کازرون، نمادی از تاریخی کهن و طبیعتی چهار فصل

جلوه جدید گردشگری فارس در نوروز 98

دام هایی برای ثروت

نوروز، نماد زایش است نه مرگ جانداران در تنگ بلور

چهارشنبه سوری را به چهارشنبه سوزی تبدیل نکنید

عید آمد و ما قبا نداریم

اشکال در اشکال هندسی

نخستین واکنش `حامی` به حاشیه کنسرت شیراز

حیوان خانگی هم می‌تواند ناقل هاری باشد

میانبری کاذب تا پرده سینما

شهر صدرا بدون سامانه حمل و نقل؛ ترافیکش سهم شیراز

گنبد نمکی، جاذبه گردشگری بکر در جهرم

زمین را نگهبان باشیم

یادی از حمید برنا، خیّر سلامت و مدرسه‌ ساز جهرمی

شجاعانه به استقبال تغییرات برویم

`نه` به نگاه ویژه به زادگاه مدیران

زوج ها خوب شنیدن را یاد بگیرند/ لزوم پرهیز از ایده آل گرایی

آب پاکی 2 سرد‌‌‌ار روی د‌‌‌ست د‌‌‌لواپسان

دام های قاچاقچیان برای دامداران فارس

نورآباد ممسنی تکه‌ای از بهشت

قلعه تبر جهرم، تاریخی اما تک افتاده

داراب؛ شهرستان قصرها و آبشارها

چگونگی رفتار با کودکانی که مبتلا به صرع هستند

معماری سنتی هست چه نیازی به رومیان!

200 مقاله در ششمین کنفرانس سالیانه «انرژی پاک» ارائه می شود

تفاوت کنفرانس ورشو و کنفرانس گوادلپ

پاسدار امین

چشمه‌ای که برای پریشان جوشید/ باران حال تالاب را خوب می‌کند

نقص پلکانی

تلخ و شیرین های چهار دهه روزنامه نگاری

عناوین نخست مطبوعات 23 بهمن شیراز

نقش مردم فسا در پیروزی انقلاب اسلامی ایران

نگاه انقلاب به رفاه اجتماعی

مرور خاطرات انقلاب در شیراز با دو مبارز انقلابی

تلاش برای حذف نقاط حاد‌‌‌‌‌ثه‌خیز فارس

هنر را به بها دهند نه بهانه

گره ترافیکی

کشف جدید در نقش رستم طی نیم قرن اخیر بی نظیر است

از پیشنهاد اصلاح شروط طلاق تا برابری دیه